Ώρα να συνειδητοποιήσουμε όλοι μας τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο ακόμα σήμερα..
Μα ο πόλεμος ανήκει στην ιστορία θα μου πεις.
Σήμερα οι άνθρωποι ζουν ειρηνικά.
Δεν ζούμε πλέον στο μεσαίωνα!
Οι αντιλήψεις του κόσμου είναι πλέον πολύ πιο μπροστά!
Η τεχνολογία έχει προχωρήσει και ο μέσος όρος ζωής έχει ανέβει!
Οι άνθρωποι συνεργάζονται.
Οι άνθρωποι εργάζονται.
Ο κόσμος δεν πεθαίνει από την πείνα στους δρόμους.
Ο κόσμος μάχεται για την πρόοδο.
Μάχεται για τη ζωή.
Μάχεται και αγαπά.
σοβαρά?….και ποιος είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο ζεις είπαμε?
Ποιος είναι αυτός ο ειρηνικός και στοργικός κοσμάκος??
Που ζεις ντε?
Γιατί εδώ που ζω εγώ έχουμε πόλεμο.
Η εκμετάλλευση πάει σύννεφο..
Ο κόσμος πεθαίνει
και από την πείνα στους δρόμους
και από πολέμους
και από μεσαιωνικές αντιλήψεις
και από εξαθλίωση.
Όταν στην μία μεριά του κόσμου η αστυνομία και ο στρατός μάχεται άμαχους και παιδιά -και όχι μόνο στη Γάζα και σε άλλες “εμπόλεμες ζώνες”-
Όταν ο κόσμος αυτοκτονεί γιατί προτιμάει το θάνατο από την εξαθλίωση στην οποία ζει -χωρίς να λογαριάζει παιδιά και οικογένεια που τους χρειάζονται-Όταν στην Ουγκάντα, και σε κάθε Ουγκάντα, νομιμοποιούν την θανατική ποινή για τους ομοφυλόφιλους και οι εφημερίδες υποστηρίζουν την κίνηση αυτή διότι λέει “είναι απειλή για τα παιδιά μας” !!
Όταν ο τύπος -έντυπος και μη- ψεύδεται και τρομοκρατεί.
Όταν κρύβονται εγκλήματα από το φως της δημοσιότητας.
Όταν δικαιολογούμε τα αδικαιολόγητα..
Εγώ δεν ζω σε έναν ειρηνικό και φιλόξενο κόσμο.
Όταν σκοτώνονται στα “σύνορα των χωρών” άοπλοι, άμαχοι και ταλαιπωρημένοι οι άνθρωποι που ψάχνουν τόπο σε αυτή τη γη όπου θα τους φέρονται σαν ανθρώπινα όντα και όχι σαν απειλή ή σαν σάπια αποβράσματα..
Δεν ζω σε έναν ειρηνικό κόσμο.
Κάθε μέρα μάχομαι.
Και η μάχη μου δεν είναι μόνο για τους άλλους.
Η μάχη μου είναι ενάντια στον εαυτό μου.
Ενάντια στο κομμάτι μου που θα αποδεχτεί την αδικία.
Ενάντια στο κομμάτι μου που θα δεχτεί την καταπίεση.
Ενάντια στο κομμάτι μου που θα καταπιέσει,
που θα πιέσει εμένα μα και τους άλλους,
που θα φερθεί σκάρτα ή άδικα.
Ενάντια στο κομμάτι μου που δεν θα αντιδράσει ή δεν θα παλέψει για κάτι καλύτερο και ισότιμο, δίκαιο, ειρηνικό, και απλόχερο.
Ντρέπομαι να το εξομολογηθώ, όμως, ονειρεύομαι μια κοινωνία τέτοια..
Και δεν θα έπρεπε να είναι ντροπή.
Θα ήθελα να ζω σε έναν κόσμο όπου όποιος δεν ονειρεύεται και δεν μάχεται θα ήταν ο παράλογος, και όχι το ανάποδο…
Δεν πρέπει να αφήνουμε τους ηγέτες του κόσμου να καθορίζουν την τύχη και τη ζωή των αδύναμων. Άλλο ένα παράδειγμα του πως χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα μέτρα θανάτου, καταπίεσης και εξαθλίωσης. Στη Γάζα, όπως και στον κόσμο όλο, σήμερα γίνεται πόλεμος. Οπλισμένοι εναντίων αμάχων. Πρέπει να μπει στην συνείδηση όλων μας, λοιπόν. Πάνω σε αυτή τη γη δεν υπάρχουν αυτοί και εμείς, εχθροί και φίλοι, αλλά μόνο άνθρωποι κάτω από την ίδια στέγη, τον ουρανό.
Μπορεί να ακουστεί “μπανάλ” αλλά η αλλαγή ξεκινάει από μέσα μας.
Ας μην αφήσουμε την οργή μας απέναντι στην αδικία να σβήσει.
Ας μην σταματάμε να ονειρευόμαστε.
Ας μην βάζουμε κανένα “συμφέρον μας” πάνω απ΄την ανθρωπιά μας.
Προσπαθώ και πιστεύω πως δεν ζω για επιβίωση.
Ζω για να ζω.
Ζω για να δω μια μέρα να υλοποιείται ότι ονειρεύομαι.
Δεν είμαι εγώ βέβαια αυτός που θα φέρει την αλλαγή στον κόσμο,
κανείς δεν μπορεί να το κάνει αυτό.
Δεν πιστεύω σε μεσσίες, δεν πιστεύω σε αρχηγούς, δεν πιστεύω στη μοίρα.
Πιστεύω μόνο στα γεγονότα. Και όση εξαθλίωση και αδικία και ας βλέπω γύρω μου, γνωρίζω πολύ καλά πιο είναι το ανθρώπινο δυναμικό.
Ξέρω πιο είναι το δικό μου δυναμικό.
Η δύναμη της ανθρωπότητας.
Δεν είμαστε ένα μάτσο άβουλα όντα πάνω σε αυτόν το πλανήτη.
Και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα λιγότερο απ’ το να παλέψουμε ενάντια στον κομμάτι μας που πιστεύει ακόμα κάτι τέτοιο.
—
26/11/2012 05:59
